Tijdens lezingen vertel ik altijd uitgebreid hoe ik het liefst met mijn boek was gaan zwaaien naar klanten die nietsvermoedend voorbij liepen. Ik wist me te beheersen, tot mijn oog op een grenen tafel viel waar stapels boeken uitgestald lagen. Sommige boeken stonden zelfs op plexiglas standaardjes. Ik begreep meteen dat dat een veel betere plek was dan die kast. En dus verhuisde ik de concurrentie naar de kast en legde ik mijn drie exemplaren van De amulet op tafel. Eén ervan zette ik plechtig op het plexiglas standaardje.
Op dat moment wist ik wat ik de rest van de week zou gaan doen: alle boekhandels in de omgeving aflopen om, laten we het zo maar noemen, een beetje te reorganiseren. Ik legde mijn boeken op de beste plaatsen en toen ik De amulet een keer niet tegenkwam, ging ik er bij de informatiebalie naar vragen.
'Heeft u De amulet van Simone van der Vlugt?'
Het meisje achter de balie had geen idee, maar kwam al snel tot de conclusie dat het niet zo was. 'Maar u kunt dat boek wel bestellen, hoor. Dan is het er met een paar dagen.'
Ik zei dat dat goed was en ik bestelde vijf exemplaren van mijn eigen boek. Onder een andere naam natuurlijk. Een paar dagen later kreeg ik een telefoontje dat ze binnen waren.
'Dat is nou ook wat,' zei ik verontschuldigend. 'Ik heb ze al bij een andere boekhandel gekocht.'
'Dat geeft niet hoor mevrouw,' zei het meisje een beetje zuur.
Want natuurlijk gaf dat wel. Nu zaten ze met vijf boeken opgescheept die ze moesten zien te verkopen. Vijf is teveel om in de kast te zetten, dus kwamen ze op de grenen tafel te liggen. Precies waar ik ze graag zag. Het bleek een uitstekende methode om boekhandels te motiveren mijn boeken te promoten.
Tegenwoordig doe ik dat niet meer. Mijn boeken liggen er keurig bij. Wie had toen kunnen denken dat ik met bijna al mijn werk bij de top vijf van de Jonge Jury terecht zou komen? Ik in ieder geval niet, maar ik heb van iedere dag van mijn schrijverschap genoten. En dat doe ik nog steeds. Zeker nu mijn historische jeugdromans in een nieuw jasje van foto-omslagen zijn gestoken. Heel anders, maar ook erg mooi en heel eigentijds. Ik hoop dat de komende vijftien jaar nog veel lezers er plezier van zullen hebben!